Nad nami czuwają anioły więc będzie dobrze

Znacie ten strach, kiedy okazuje się, że w pracy coś poszło poważnie nie tak? Wszyscy zostają postawienie na nogi, powołany zostaje sztab antykryzysowy, a ty w duchu zastanawiasz się w jakim procencie ponosisz winę za owy kryzys? I czekasz/czekacie na reakcję bossa. Na jego minę, reakcję i ewentualny pomysł, co dalej.

Ośrodka decyzyjnego brak

Nie ma nic bardziej irytującego niż niekompetentny szef. Taki, na którego szybką decyzją  nie masz co liczyć, nawet jeśli chcesz szybko zamknąć otwartą, ale trudną sprawę, która wisi nad tobą i wisi.

Mówi się, że zmiany są dobre. Nie zawsze. Dobrze jest, jeśli jednego kompetentnego szefa, zajmie drugi. Albo, gdy niekompetentnego szefa, zajmie kompetentny. Ale jeśli

Kością niezgody będzie parking

Większość małych miasteczek składa się z bloków. W blokach wiadomo, nie ma widoków, jest smutny trzepak przy śmietniku i sąsiedzi w oknach. Patrzą i obserwują. Znaczna część nawet nie zadaje sobie trudu, aby to ukryć, stanąć w ciemnościach i dyskretnie podglądać sąsiadów zza firanki. Nie. Tutaj podkładają sobie poduszki pod łokcie, zadzierają firany do góry, otwierają buzie i patrzą.

Szykuje się Apokalipsa

          Macie bujną wyobraźnię? Proponowałabym w tym momencie zamknąć oczy i wyobrazić sobie sytuację, którą opisuję, ale najpierw musicie jednak przeczytać, a dopiero później możecie puścić wodze fantazji.

Wszyscy zbierają grzyby, zbieram i ja

W małym mieście, wszystkie jesienne rozmowy prędzej czy później schodzą na grzyby. Czy zbierasz, a gdzie zbierasz, a z kim, dlaczego, po co i co z nimi ostatecznie robisz. Zbieranie grzybów jest wręcz kultowe, sąsiedzi prześcigają się w wystawianiu swoich okazów na balkonach, rodzina konkuruje pod względem zebranych prawdziwków, a ty zastanawiasz się, czy za dwadzieścia lat wciąż będziesz zbierał grzyby w  tych samych lasach, co teraz.

Nasza klika

W małym mieście trudno jest żyć. Jak już odnajdziesz lub też ponownie zacieśnisz relacje ze swoimi dawnymi przyjaciółmi, znajomymi, to wychodzi na to, że trzymacie się razem. W dzień i w nocy. W kawiarni, na spacerze, na imprezie. Dzwonicie do siebie, piszecie smsy, kiedy usłyszycie piosenkę w radiu, z której ostatnio się nabijaliście. Głupie sprawy, ale w tym zaangażowaniu wychodzi na to, że zapominacie o tym, że w zasadzie miłe mogłoby być bliższe poznanie kogoś innego.

Na imię mam Mażena

Dziś nie o niekompetencji urzędników. Dziś o ignorancji interesantów – klientów – petentów – nazywajcie sobie ich jak chcecie.

Jestem tolerancyjna względem korzystania z języka polskiego. Chociaż bardzo trudno mi się z tym pogodzić, akceptuję wymówki pod tytułem dysleksja, dysortografia i wszystkie inne dys, mimo tego, że wychodzę z założenia, że powodem jest brak silnej woli i chęci do nauki (zwłaszcza przy dysortografii).